1- دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی، دانشکدۀ علوم انسانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، رشت، ایران. ، sabzalipor@gmail.com
2- دانشآموختۀ کارشناسی ارشد، زبانشناسی همگانی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد رشت، رشت، ایران.
چکیده: (286 مشاهده)
یکی از راههای واژهسازی در هر زبانی استفاده از پیشوند اشتقاقی فعل است که به اول فعل اضافه میشود و معنایی تازه به آن میافزاید. در زبانهای ایرانی پیشوند اشتقاقی فعل بسیار پرکاربرد است. در زبان گیلکی هم از آغاز، فعلهای پیشوندی بسیاری رواج داشتهاند. امروزه در افعال اسنادی و مرکب گیلکی که از فعل پیشوندی ساخته میشوند، وندی وجود دارد که اغلب در دستور زبانهای گیلکی نیامده و در فرهنگهای گیلکی هم این وند به جای اینکه به فعل بپیوندد، به بخش غیرفعلی میپیوندد. مثلاً «سرد آکودن» به شکل «سردا کودن» نوشته میشود. تعدادی از نویسندگان که این وند را نشناختهاند، برای معرفی این ساخت به توجیهات بسیاری دست زدهاند. این پژوهش میکوشد با استفاده از مطالعه اسنادی و میدانی، این نوع از افعال را در فرهنگهای گیلکی پیگیری نماید و ضمن مقایسه با زبانهای مجاورش (مازندرانی، سمنانی، تاتی و تالشی) نشان دهد که افعالی که در گیلکی با این وند بهکار میروند، اغلب همانهایی هستند که در زبانهای مجاور با وند â- بهکار رفتهاند. با شناخت این وند، نحوۀ ثبت آن در متون و فرهنگلغتهای گیلکی اصلاح خواهد شد.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
گویش ایرانی دریافت: 1404/1/10 | پذیرش: 1404/3/12 | انتشار: 1404/3/31