1- دانشجوی دکتری زبانشناسی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران ، meh.zizi@yahoo.com
2- دانشیار زبانشناسی، دانشگاه پیامنور، تهران، ایران
چکیده: (340 مشاهده)
در میان گویشهای جنوب غربی ایران، گویش لری نزدیکترین ارتباط را با زبان فارسی دارد، چرا که هر دوی آنها دنبالهای از پارسی میانه هستند. این گویش در منطقهای وسیع از ایران رایج است و حدود سه میلیون گویشور دارد. گویش مورد بررسی در مقاله حاضر، گویش لریِ گویشوران شهر خرمآباد است که در زمرۀ مناطقی قرار میگیرد که مردم آن به این گویش سخن میگویند. در این جُستار تلاش شده است فرایندهای واجی و آوایی، از جمله تبدیل و دگرگونی واجها، و حذف آنها در گویش لری خرمآبادی بررسی و با فارسی معیار مقایسه شود. روش تحقیق این پژوهش تحلیل محتوای دادههای زبانی است که بر اساس شمّ زبانی نویسنده ـ که خود گویشور بومی این گویش است ـ و نیز دادههای میدانی گردآوریشده، صورت گرفته است. همچنین، برخی دیگر از تحولات آوایی این گویش بر اساس اصول زبانشناسی بررسی شدهاند؛ از جمله: قلب، ابدال، افزایش، همگونی، ناهمگونی و غیره که این فرایندها در چارچوب واجشناسی زایشی تحلیل و ارائه میشوند.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
گویش ایرانی دریافت: 1404/3/11 | پذیرش: 1404/5/23 | انتشار: 1404/6/31