1- پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.
2- دانشیار پژوهشکده زبانشناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران. ، atoosa.rostambeik@gmail.com
3- استاد زبانشناسی، پژوهشگاه علوم انسانی و مطالعات فرهنگی، تهران، ایران.
چکیده: (472 مشاهده)
برای موفقیت برنامهریزی زبانی، آگاهی از نگرشهای زبانی افراد جامعه از اهمیت بسیاری برخوردار است. مطالعۀ نگرشهای زبانی به دو حوزۀ گویششناسی ادراکی و زبانشناسی اجتماعی ـ شناختی مربوط میشود. پژوهش حاضر نیز با هدف بررسی نگرش فارسیزبانان نسبت به گونههای محلی زبان فارسی و پاسخ به این پرسش که متغیرهای اجتماعی چه تأثیری بر نگرش افراد در حوزههای شأن، آموزش، کاربرد و حفظ این گونهها دارند، شکل گرفته است. نمونه آماری پژوهش، ۲۲۴ دانشجوی فارسیزبان ساکن شهر کرج هستند که به روش نمونهگیری نیمهتصادفی انتخاب شدهاند. متغیرهای ثابت پژوهش، سن، جنسیت و تکزبانه یا دوزبانه بودن را شامل میشوند. نتایج نشان میدهند که درصد بیشتری از مردان با حفظ و آموزش گونههای محلی موافق هستند. در عین حال، نگرش مثبت افراد به حفظ، آموزش و کاربرد گونههای محلی با افزایش سن، بیشتر میشود. افراد دوزبانه بیشتر از افراد تکزبانه نسبت به آموزش گونههای محلی در مدارس نگرش مثبت دارند. درمجموع، بیشترین نگرش مثبت به حوزۀ حفظ گونهها (۷۹ درصد) و پس از آن به ترتیب به آموزش و یادگیری گونههای محلی (۷۳ درصد) تعلق دارد. ۶۵ درصد افراد نگرش مثبتی به کاربرد گونههای محلی و ۶۳ درصد نیز نگرش مثبت به شأن گونههای محلی داشتهاند.
نوع مطالعه:
مقاله پژوهشی |
موضوع مقاله:
گویش ایرانی دریافت: 1404/1/20 | پذیرش: 1404/3/22 | انتشار: 1404/3/31